Po pierwsze uwielbiamy kupować ponad miarę, a potem to wywalać. Skoro wszystko znika z półek, to przemysł produkuje więcej, bo widać jest zainteresowanie. Po drugie ci naprawdę wielcy producenci nie robią niczego bez powodu. Nowy produkt jest skrzętnie badany, tak że ostatecznie otrzymujemy coś, w czym jest dokładnie tyle składników, ile być powinno, aby konsumenci byli zadowoleni, cena niewygórowana, a zysk jak największy. Mówiąc obrazowo: prowadzi się np. badania konsumenckie, podając ciastka z dodatkiem 5 i 7% dżemu. Jeśli z badań będzie wynikać, że konsumenci nie widzą różnicy między ciastkami z większą i mniejszą zawartością dżemu, to jaki ma sens podwyższać koszty produkcji i dawać tego dżemu więcej. Albo gdy okaże się, że konsumenci nie rozróżniają dżemu zwierającego 30 g owoców na 100 g od tego, który zawiera tych owoców o 10 g więcej. Winę ponosi w takim razie przemysł (w definicji przedsiębiorcy nie jest wpisane niesienie pomocy biednym i ubogim, ale osiąganie zysku ekonomicznego) czy może ordynarne kubki smakowe konsumentów? No i pamiętajmy na koniec, że wielu, naprawdę wielu ludzi nie stać na sklepy ekologiczne, frykasy i fanaberie. Chcą się po prostu najeść do syta i to już powoduje u nich szczęśliwość. Najwyraźniej jednak pani Bosacka poznała ten tajemniczy przepis na to, jak powrócić do ekstensywnego rolnictwa, a najlepiej zbieractwa/łowiectwa i jednocześnie wyżywić miliardy ludzi na świecie.

Wracając jednak do artykułu, który (jak zawsze) pod pewnymi względami jest dobry, a pod innymi nie bardzo. Zauważyliście może, że kupione obecnie lody są nieco gumiaste. Uginają się pod łyżką, są mniej kremowe. To plus dla Boskackiej, że też zwraca na to uwagę. Bo i faktycznie współczesne lody są wytwarzane w sposób uniemożliwiający otrzymanie odpowiednio kremowej konsystencji. Lody lekko ciągną się, co jak sądzę, spowodowane jest zmniejszeniem zawartości tłuszczu i dodatkiem różniastych emulgatorów zamiast jaj (wielkie było moje zdziwienie, gdy odkryłem, że lody nie zawierają jaj).

Minusów dla pani Kasi jest niestety więcej. Po pierwsze pani Kasia najwyraźniej nie wie, że jaja (a konkretnie żółtka) dodawane są do lodów jako emulgator właśnie, gdyż żółtka mają doskonałe właściwości emulgujące. W tym kontekście jest naprawdę wszystko jedno, czy będą one świeże, czy suszone, z tym że te drugie są na pewno bezpieczniejsze.

Ponadto pani Kasia boi się mleka w proszku. Zachwala za to lody słynnej lodziarni Calypso (Chłodna 15, Warszawa). Ciekaw jestem, czy dowiadywała się u właściciela, skąd bierze mleko. Czy ma na zapleczu krówkę, doi ją i potem samodzielnie pasteryzuje mleko. Bo „nie-daj-bosze” kupuje mleko UHT, a ono często jest mlekiem odtwarzanym, czyli mlekiem w proszku rozrobionym ponownie i w kartoniki (lub większe zbiorniki) zapakowanym!

Kolejnym „sztanem” lodów jest tłuszcz roślinny utwardzany. Pni Bosacka zatrzymała się technologicznie na latach 90. i wciąż powtarza jak nakręcona (za innymi nakręconymi) te same, coraz mniej prawdziwe informacje, że w procesie utwardzania powstaje bardzo dużo tłuszczów „trans” (niekorzystnych dla zdrowia). Jednak od czasu, gdy tłucze utwardzano „jakkolwiek”, bez zachowania standardów jakości, wiele się zmieniło. Większość tłuszczów „trans” powstawała w procesie źle prowadzonego uwodornienie. Nie dość więc, że obecnie proces ten jest prowadzony znacznie lepiej, to jeszcze na dodatek coraz częściej do utwardzania stosuje się estryfikację, którą cechuje znikoma ilość tłuszczów „trans”.

Na koniec zaś drobna radość.

Napowietrzenie to magiczne słowo w odniesieniu do lodów nie tylko włoskich, lecz także przemysłowych. Do maszyny wrzuca się składniki, miesza je z wodą, ale w trakcie produkcji lody ulegają napowietrzeniu, a na powietrze nikt rachunku nie wystawia. Wrzucasz np. 3 kg proszku, a wychodzi 5 litrów lodów.

A może to dlatego, że do proszku trzeba dodać jeszcze czegoś, mleka lub wody, aby uzyskać lody, bo jakość nie widziałem takich cudów, żeby od samego kręcenie proszku w maszynie nagle powstała emulsja.
Na szczęście pani Bosacka wyjaśnia dalej na przykładzie bardziej wyrazistym, o co w tym wszystkim chodzi.

Lody rzemieślnicze gałkowe to 20-30 proc. napowietrzenia, a w przypadku przemysłowych 80-100 proc. 1000 mililitrów jednych lodów może ważyć 60 dag albo 1000 dag. Zależy, ile powietrza mają w sobie.

Jak sądzę, mamy tu do czynienia z literówką, ale radości mi to i tak dostarczyło. Wyobraźcie sobie, jak gęste muszą być lody, których litr waży 10 kg! Może to jakieś lody z dodatkiem złota lub, o nieszczęście!, ołowiu!

A teraz chwila skruchy. Wiem, że się czepiam okropnie, a to ze szczerego i niekrytego lenistwa. Chciałem coś napisać, tak krótko, żeby w ogóle był jakiś ruch w interesie, ale wyszło przydługo. Poza tym jednak zjadłem właśnie lody, które miały w sobie mleko w proszku, emulgatory i zagęstniki i były bardzo smaczne. Przy okazji chciałbym zapewnić, że żyję i będę pisał dalej, bardziej sensownie również. Dodatkowo już od sierpnia zajdą wielkie zmiany na blogu. W tym roku będę miał więcej czasu i wieloma rzeczami chcę się ze światem podzielić. Czekajcie więc i nie zniechęcajcie się!

Z pomocą pospieszyli nam redaktorzy Dzień dobry TVN, zdradzając pierwszy sekret ostatniej wieczerzy: musi być inspirowana odpowiednimi obrazami, np. Beksińskiego (początek programu tutaj). Mroczne i apokaliptyczne wizje końca świata oraz ogarniającej wszystko martwoty niewątpliwie ułatwią nam wymyślenie odpowiedniego przepisu i przygotowanie fantastycznego posiłku. Genialność i wielkość Beksińskiego sprawiają, że jego obrazy nie tylko poważnie inspirują do kuchennych igraszek, ale także wydatnie pobudzają apetyt (lepiej niż niejeden apéritif), a następnie ułatwiają trawienie (lepiej niż najlepszy digestif).

Oczywiście, widać od razu, że pani Anna Starmach wybrała kiepski, mało inspirujący malunek. Ja proponuję nieco inne inspiracje:

Przystawka

Jako przystawkę proponuję móżdżek cielęcy sauté przygotowany na krwisto w towarzystwie musu z krwi bydlęcej.

Danie główne

Danie główne: Pieczeń wołowa mocno krwista, rozpłatana przez środek. Podlana demi-glacem gotowanym na kościach wołowych. Podawana w towarzystwie chrupiących chrząstek garnirowanych szpikiem.

Deser

W ramach deseru polecam kuchnię meksykańską. Pieczone mrówki niczym gołąbki same wchodzą do gąbki. Na stół wjeżdża piętrowa patera z wyborem łakoci – każde jej piętro obłożne jest komarzymi jajkami, grillowaną szarańczą, pieczonymi mrówkami, a wszystko glazurowane wymiocinami skowronka.

Kuchnia jako sztuka

Oczywiście ukoronowaniem posiłku powinno być danie inspirowane nie tylko dziełem, ale także życiem artysty. Najważniejsze miejsce na stole zajmą Flaczki Beksińskiego, danie-niespodzianka, samo w sobie będące dziełem sztuki. Odkryty przed nami półmisek ukaże malowniczy obraz nieluzowanej gęsi, pieczonej z piórami, zamarłej w dumnej pozie przepływania jeziora utworzonego z ich własnych wnętrzności wylewających się hojnie z uczynionego ostrym nożem nacięcia brzucha.

Ze względu jednak, że koniec świata nie nastąpił, zmuszeni jesteśmy czekać, czekać, czekać… W tym czasie, inspirowani zarówno czekaniem, jak i wiekopomnym dziełem Whistlera, możemy przejść na dietę białkową i jedząc tylko białko, spokojnie kontemplować cudowny brak wypróżnienia: